2022 December 9 - جمعه 18 آذر 1401
علت عدم قیام امام صادق علیه السلام
کد مطلب: ١٥١١١ تاریخ انتشار: ٣١ ارديبهشت ١٤٠١ - ١٧:٤٣ تعداد بازدید: 727
خارج فقه الحکومه » فقه
علت عدم قیام امام صادق علیه السلام

جلسه هفتاد و هشتم 31 2 1401

بسم الله الرحمن الرحیم

(جلسه هفتاد و هشتم 31 2 1401)

موضوع: علت عدم قیام امام صادق علیه السلام

اللهم صل علی محمدٍ وآل محمد وعجل فرجهم اعوذ بالله من الشیطان الرجیم بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین و هو خیر ناصر و معین الحمدلله والصلاة علی رسول الله وعلی آله آل الله لاسیما علی مولانا بقیة الله واللعن الدائم علی اعدائهم اعداء الله إلی یوم لقاء الله، الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی هَدانا لِهذا وَ ما کُنَّا لِنَهْتَدِیَ لَوْ لا أَنْ هَدانَا اللَّه‏، وَ أُفَوِّضُ أَمْری إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصیرٌ بِالْعِباد حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَکیل‏ نِعْمَ الْمَوْلى‏ وَ نِعْمَ النَّصیر

پرسش:

استاد کسی از اهل سنت داریم که عدالت صحابه را نپذیرفته باشند ؟

پاسخ:

بله اصلا بحث عدالت صحابه یک افسانه است خودشان در آن گیر کردند. در تعریف صحابه گیر کردند، در عدالت صحابه گیر کردند، یعنی یک شعری گفتند که در قافیه آن گیر کردند و مانده اند. یک کتابی به نام عدالت الصحابه است این کتاب را یکی از مستبصرین نوشته است.

کتاب های متعددی در این باره نوشته شده است از جمله: «نظریة عدالة الصحابه» نوشته احمد حسین یعقوب که یک مستبصر اردنی است. «الصحابه بین العدالة والعصمة» نوشته آیت الله شیخ محمد سند، «الصحابة» نوشته آیت الله سید علی میلانی

یکی از اشکالاتی که وهابی ها اخیرا به شیعه دارند می گویند شیعه خودشان دسته دسته شدند، یک دسته اسماعیلی یک دسته زیدی و یک دسته دروزی و یک دسته نصیری و یک دسته امامی و....

آقای صالح الوردانی تمام فرق اهل سنت 26 یا 27 تا فرقه حاضر را در کتابی با عنوان « فرق اهل السنه: جماعات الماضی و جماعات الحاضر » جمع آوری کرده است. کتاب خوبی است من توصیه می کنم دوستان حتما این کتاب را مطالعه کنند.

پرسش:

استاد شما آن جوابی که به آقای قفاری دادید کتاب مستقل است؟

پاسخ:

ما دو تا کتاب داریم یکی جواب قفاری است که سه جلد است اسم کتاب نقد اصول مذهب الشیعة اثنی عشری است. و یکی هم مناظراتی که با پرفسور غامدی داشتیم ایشان استاد دانشگاه ام القرای مکه بود و این هم سه جلد است.

شاید بیست و پنج تا سی درصد مطالبش مشترک است چون اشکالات مشترک است ولی هفتاد تا هفتاد و پنج درصد باهمدیگر تفاوت دارند.

البته ما کتاب نقد قفاری را در 450 صفحه تلخیص کردیم و این کتاب، کتاب درسی حوزه هم شده است. تصویب کردند کتاب درسی حوزه باشد اسم کتاب "منهج الاجابة عن الشبهات" است.

پرسش:

استاد کتاب نقد قفاری جلد اولش ترجمه شده؟

پاسخ:

بله این کتاب را یکی از شاگردان ما ترجمه کرد،

البته به نظر بنده ترجمه خوبی نشد

کتاب را دادیم یکی از دوستانی که از دانشگاه سپاه است ترجمه کردند، ایشان خوب ترجمه کرده ولی متأسفانه الان چهار – پنج سال است خاک می خورد تا من کنترل کنم و چاپ بشود.

اگر خدا توفیق مان بدهد امسال تابستان فرصتی باشد این ها را یک نگاهی کنیم، ان شاء الله بتوانیم برای سال آینده چاپ بکنیم. ترجمه کتاب کلا تمام شده، ویرایش هم شده است.

آغاز بحث...

بحث ما در رابطه با حدیث شریف:

«کُلُّ رَایَةٍ تُرْفَعُ قَبْلَ قِیَامِ الْقَائِمِ فَصَاحِبُهَا طَاغُوت‏»

الکافی (ط - الإسلامیة)؛ نویسنده: کلینى، محمد بن یعقوب بن اسحاق، محقق/ مصحح: غفارى على اکبر و آخوندى، محمد، ناشر: دار الکتب الاسلامیة، ج8، ص295.

بود. ما این ها را دسته بندی کردیم، یک دسته مطلقات بود، یک دسته مقیدات بود، یک دسته مؤیدات قیام های قبل از ظهور حضرت ولی عصر (ارواحنا فداه) بود، از جمله آن ها قیام دو تا زید بود. یک: زید پسر امام سجاد (سلام الله علیه) و دوم: زید پسر امام کاظم (سلام الله علیه) بود.

روایتی از آقا امام هشتم (سلام الله علیه) نقل کردیم حضرت بین قیام زید ابن علی و زید ابن موسی ابن جعفر فرق گذاشته است. فرمود زید ابن علی قیامش برای خدا بود، دعوت به آل محمد بود، ولی قیام زید ابن موسی ابن جعفر دعوت به نفس بود.

زید ابن جعفر خودش را حجت قرار می داد و خودش را به عنوان امام می خواست جایگزین کند و این خودش هم یک قرینه است که اگر یک قیامی قبل از ظهور حضرت ولی عصر (ارواحنا لتراب مقدمه الفداء) بیاید اگر این قیام برای اقامه حق و دعوت به آل محمد باشد مورد تأیید است.

اگر این قیام برای دعوت به نفس باشد مثل دجال بصره احمد الحسن که این ها قیام به نفس و قیام به خویش است، محکوم به بطلان است. لذا ما به صورت کلی و مطلق نمی توانیم بگوییم «کُلُّ رَایَةٍ تُرْفَعُ قَبْلَ قِیَامِ الْقَائِمِ فَصَاحِبُهَا طَاغُوت‏».

روایت دیگر در کتاب کافی شریف جلد 2 صفحه 242 است، عزیزان دقت کنند سدیر صیرفی (رضوان الله تعال علیه) است می گوید:

«دَخَلْتُ عَلَى أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فَقُلْتُ لَهُ وَ اللَّهِ مَا یَسَعُکَ الْقُعُودُ»

چرا نشستید و قیام نمی کنید؟

«فَقَالَ وَ لِمَ یَا سَدِیرُ»

چرا قیام بکنیم از کجا شما همچنین حرفی دارید می زنید؟

«قُلْتُ لِکَثْرَةِ مَوَالِیکَ وَ شِیعَتِکَ وَ أَنْصَارِکَ»

بعد یک نکته ظریفی دارد می گوید:

«وَ اللَّهِ لَوْ کَانَ لِأَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) مَا لَکَ مِنَ الشِّیعَةِ وَ الْأَنْصَارِ وَ الْمَوَالِی مَا طَمِعَ فِیهِ تَیْمٌ وَ لَا عَدِیٌّ»

قسم به خدا اگر برای امیر المؤمنین (سلام الله علیه) به اندازه شما شیعه و انصار و موالی بود ابوبکر و عمر به هیچ وجه طمع نمی کردند.

«فَقَالَ یَا سَدِیرُ وَ کَمْ عَسَى أَنْ یَکُونُوا»

تصور می کنی یاران ما چند نفر هستند؟

«قُلْتُ مِائَةَ أَلْفٍ»

صد هزار نفر!

«قَالَ مِائَةَ أَلْفٍ»؟!

صد هزار نفر ما دوست داریم، یار داریم، شیعه داریم؟

«قُلْتُ نَعَمْ وَ مِائَتَیْ أَلْفٍ»

بلکه دویست هزار نفر

«قَالَ مِائَتَیْ أَلْفٍ» ؟!

دویست هزار نفر!

«قُلْتُ نَعَمْ وَ نِصْفَ الدُّنْیَا»

بلکه نصف دنیا با شما است.

اگر شما قیام کنید نصف جمعیت دنیا با شما قیام می کنند.

«قَالَ فَسَکَتَ عَنِّی»

حضرت دیگر حرف نزد.

«ثُمَّ قَالَ یَخِفُّ عَلَیْکَ أَنْ تَبْلُغَ مَعَنَا إِلَى یَنْبُعَ»

زحمت نیست که باهم به طرف ینبع برویم. ینبع منطقه ای اطراف مدینه بوده است.

«قُلْتُ نَعَمْ»

گفت بله اشکالی ندارد.

«فَأَمَرَ بِحِمَارٍ وَ بَغْلٍ أَنْ یُسْرَجَا»

حضرت دستور داد یک الاغ و قاطری را آماده کردند.

«فَبَادَرْتُ فَرَکِبْتُ الْحِمَارَ»

سدیر می گوید من با سرعت رفتم سوار الاغ شدم.

«فَقَالَ یَا سَدِیرُ أَ تَرَى أَنْ تُؤْثِرَنِی بِالْحِمَارِ قُلْتُ الْبَغْلُ أَزْیَنُ وَ أَنْبَلُ»

من گفتم سوار الاغ بشوم و حضرت سوار قاطر شود چون قاطر یک مقدار خوش رکاب تر و زیباتر و تر و تمیز تر است حضرت سوار بشود.

حضرت فرمود شما سوار قاطر بشوید.

«الْحِمَارُ أَرْفَقُ بِی»

الاغ برای من راحت تر است.

«فَنَزَلْتُ فَرَکِبَ الْحِمَارَ وَ رَکِبْتُ الْبَغْلَ»

تمام خصوصیات و ریزه کاری ها را آورده اند. جالب است حوصله داشته بگوید. مثل قضیه حضرت موسی خدا می گوید:

(وَمَا تِلْکَ بِیمِینِکَ یا مُوسَى)

و آن چیست در دست راست تو، ای موسی؟!

بگوید:

(هِی عَصَای)

این عصای من است.

اما دارد می گوید:

(هِی عَصَای أَتَوَکَّأُ عَلَیهَا وَأَهُشُّ بِهَا عَلَى غَنَمِی وَلِی فِیهَا مَآرِبُ أُخْرَى)

گفت: «این عصای من است؛ بر آن تکیه می‌کنم، برگ درختان را با آن برای گوسفندانم فرو می‌ریزم؛ و مرا با آن کارها و نیازهای دیگری است.

سوره طه (20): آیه 17 و 18

شروع کرد با خدا حرف زدن و پرچانگی کردن (هِی عَصَای أَتَوَکَّأُ عَلَیهَا وَأَهُشُّ بِهَا عَلَى غَنَمِی وَلِی فِیهَا مَآرِبُ أُخْرَى)؛ چون اینگونه فرصت گفتگوی با خدا برای هرکسی پیدا نمی شود. حضرت موسی دید حالا که فرصت است استفاده کند.

به قول معروف عاشق به معشوق که می رسد، معشوق از عاشق یک سوال می کند، عاشق به جای یک جواب ده ها جواب می دهد.

من بعضی وقت ها این حالات را می بینم خیلی متأثر می شوم و بعضی وقت ها کامپیوتر را می بندم حسابی گریه می کنم که این ها چه توفیقی داشتند و چه سعادتی داشتند امام معصوم را دیدند و با او هم سخن شدند، همسفر شدند، رفیق شدند، دوست شدند.

ما در عالم ذر چقدر بازی گوشی کرده بودیم که قسمت ما زمان غیبت شده و حسرت می خوریم به آن هایی که حضرت را دیدند، یا حسرت می خوریم به آن هایی که در خواب حضرت را دیدند.

خلاصه تمام ریزه کاری ها را می گوید، می گوید من سوار استر شدم حضرت سوار الاغ شد.

«فَحَانَتِ الصَّلَاةُ»

وقت نماز رسید

«فَقَالَ یَا سَدِیرُ انْزِلْ بِنَا نُصَلِّ»

حضرت فرمود پیاده شو نماز بخوانیم

«ثُمَّ قَالَ هَذِهِ أَرْضٌ سَبِخَةٌ لَا تَجُوزُ الصَّلَاةُ فِیهَا»

حضرت فرمود این جایی که الان می خواهیم پیاده بشویم زمین شوره زار است و در زمین شوره زار نماز خواندن جایز نیست و کراهت دارد.

«فَسِرْنَا حَتَّى صِرْنَا إِلَى أَرْضٍ حَمْرَاءَ وَ نَظَرَ إِلَى غُلَامٍ یَرْعَى جِدَاءً»

به راه رفتن مان ادامه دادیم تا به یک زمین خاک سرخ رسیدیم، یک بچه را دیدیدیم که دارد بزغاله می چراند!

جداء بچه بزغاله است، بزغاله شش ماهه و هفت ماهه را جداء می گویند.

«فَقَالَ وَ اللَّهِ یَا سَدِیرُ لَوْ کَانَ لِی شِیعَةٌ بِعَدَدِ هَذِهِ الْجِدَاءِ مَا وَسِعَنِی الْقُعُودُ»

حضرت فرمود ای سدیر به خدا قسم اگر به اندازه این بزغاله ها من یار واقعی داشتم هرگز ساکت نمی نشستم.

«وَ نَزَلْنَا وَ صَلَّیْنَا فَلَمَّا فَرَغْنَا مِنَ الصَّلَاةِ»

پایین آمدیم نماز خواندیم از نماز خواندن که فارغ شدیم.

«عَطَفْتُ عَلَى الْجِدَاءِ فَعَدَدْتُهَا فَإِذَا هِیَ سَبْعَةَ عَشَرَ»

توجهم به سمت بزغاله ها رفت و شمردم دیدم تمام این ها هفده تا بیشتر نیست!

الکافی (ط - الإسلامیة)؛ نویسنده: کلینى، محمد بن یعقوب بن اسحاق، محقق / مصحح: غفارى على اکبر و آخوندى، محمد، ناشر: دار الکتب الإسلامیة ج‏2، ص242، بَابٌ فِی قِلَّةِ عَدَدِ الْمُؤْمِنِین‏‏‏، ح4

حضرت می فرماید اگر هفده تا یار، دوست و شیعه داشتیم هرگز ساکت نمی نشستیم. این که حضرت می فرماید اگر هفده تا یار می داشتم قیام می کردم یک مقدار برای انسان مستبعد است. با هفده نفر نمی شود نمی خواهم بگویم هفده تا یعنی دقیقا هفده تا نه هجده تا.

نظر حضرت این است که اگر ما نیروی معتنا به داشتیم و مطیع ما بودند و هرچه ما می گفتیم بی چون و چرا دستورات ما را اطاعت می کردند ان قلت و قلت نمی کردند، در برابر ما اجتهاد نمی کردند قیام می کردیم.

روایت دوم را مناقب ابن شهر آشوب دارد، مرحوم مجلسی هم در بحار دارد. مأمون رقی می گوید من خدمت امام صادق بودم سهل ابن حسن خراسانی که معتقد بود باید امام صادق قیام کند نزد حضرت بود.

زمان امام صادق توجه مردم به امام صادق واقعا معتنا به بوده است چهار هزار شاگرد پای درس حضرت بودند شما حساب کنید هر شاگردی صد تا دویست تا، پانصد تا دوست و رفیق داشته باشد و آوازه علمی امام صادق (سلام الله علیه) مخصوصا در اواخر دوران بنی امیه در حقیقت کل کشور اسلامی را فراگرفته بود.

همچنین اوایل حکومت عباسیان و محبوبیتی که امام صادق در میان توده مردم داشت هیچ کدام از ائمه (علیهم السلام) این محبوبیت را نداشتند. لذا بعضی از شیعیان تصورشان این بود که با توجه به این محبوبیت و تأثیر کلام و نفوذ کلامی که امام صادق دارد زمان قیام است.

سهل ابن حسن خراسانی آمد و نشست به امام صادق عرض کرد:

«یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ لَکُمُ الرَّأْفَةُ وَ الرَّحْمَةُ وَ أَنْتُمْ أَهْلُ بَیْتِ الْإِمَامَةِ مَا الَّذِی یَمْنَعُکَ أَنْ یَکُونَ لَکَ حَقٌّ تَقْعُدُ عَنْهُ»

چرا شما نشستید؟

«وَ أَنْتَ تَجِدُ مِنْ شِیعَتِکَ مِائَةَ أَلْفٍ یَضْرِبُونَ بَیْنَ یَدَیْکَ بِالسَّیْفِ»

صد هزار شمشیر به دست هستند که می توانند به دستور شما قیام کنند و شمشیر بزنند.

این هم همان تعبیر روایت قبل را دارد.

«فَقَالَ لَهُ (علیه السلام) اجْلِسْ یَا خُرَاسَانِیُّ رَعَى اللَّهُ حَقَّکَ»

روایت، روایت مشهوری است.

«فَقَالَ لَهُ (علیه السلام) اجْلِسْ یَا خُرَاسَانِیُّ رَعَى اللَّهُ حَقَّکَ ثُمَّ قَالَ یَا حَنَفِیَّةُ»

به کنیزش فرمود:

«اسْجُرِی التَّنُّورَ»

آتش تنور را روشن کن.

«فَسَجَرَتْهُ حَتَّى صَارَ کَالْجَمْرَةِ وَ ابْیَضَّ عُلْوُهُ»

تنور حسابی داغ شد

وقتی هیزم در تنور حسابی می سوزد آتش در تنور می چرخد و به صورت شکل سفید بالا می آید. آن ها که در روستا بوده اند و آتش در تنور را دیده اند می دانند چه است.

«ثُمَّ قَالَ یَا خُرَاسَانِیٌّ قُمْ فَاجْلِسْ فِی التَّنُّورِ»

حضرت به خراسانی فرمود: برخیز و داخل تنور بشین !

«فَقَالَ الْخُرَاسَانِیُّ یَا سَیِّدِی یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ لَا تُعَذِّبْنِی بِالنَّارِ أَقِلْنِی أَقَالَکَ اللَّهُ»

خراسانی گفت: آقا ما یک اشتباه کردیم، ما را ببخشید ما را گرفتار آتش جهنم نکنید.

«قَالَ قَدْ أَقَلْتُکَ»

اشکال ندارد دست از شما برداشتیم

«فَبَیْنَمَا نَحْنُ کَذَلِکَ»

می گوید من بودم و این مرد خراسانی هم بود

«إِذْ أَقْبَلَ هَارُونٌ الْمَکِّیُّ وَ نَعْلُهُ فِی سَبَّابَتِهِ فَقَالَ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ»

هارون مکی امد و وارد شد در حالی که کفش های خود را با دست گرفته بود سلام گفت.

قبل از این که نعلینش را کنار بگذارد

«فَقَالَ لَهُ الصَّادِقُ (علیه السلام) أَلْقِ النَّعْلَ مِنْ یَدِکَ»

امام فرمود نعلینت را بینداز

«وَ اجْلِسْ فِی التَّنُّورِ»

برو داخل تنور

«قَالَ فَأَلْقَى النَّعْلَ مِنْ سَبَّابَتِهِ ثُمَّ جَلَسَ فِی التَّنُّورِ»

رفت و در تنور نشست و حضرت در تنور را گذاشت

«وَ أَقْبَلَ الْإِمَامُ یُحَدِّثُ الْخُرَاسَانِیَّ حَدِیثَ خُرَاسَانَ حَتَّى کَأَنَّهُ شَاهِدٌ لَهَا»

حضرت شروع کرد با خراسانی صحبت کردن که در خراسان چه خبر؟ شیعیان ما چه کار می کنند وضع شما چطوری است، وضع مالی تان چطوری است و همین طوری حضرت به صحبت کردنش ادامه داد. بعد از این که شاید بیست دقیقه یا نیم ساعت صحبت کردند حضرت به خراسانی فرمود:

« قُمْ یَا خُرَاسَانِیُّ وَ انْظُرْ مَا فِی التَّنُّورِ»

خراسانى برو ببین در تنور چه خبر است.

در بعضی از نقل ها دارد که مرد خراسانی گفت این بنده خدا سوخت و جزغاله شد.

«قَالَ فَقُمْتُ إِلَیْهِ فَرَأَیْتُهُ مُتَرَبِّعاً»

خراسانی می گوید وقتی در تنور را برداشتیم دیدیم که آقای هارون مکی چهار زانو داخل تنور نشسته و آتش بر او تأثیر نداشته

«فَخَرَجَ إِلَیْنَا وَ سَلَّمَ عَلَیْنَا»

از تنور بیرون آمد و سلام جدیدی هم به ما کرد.

«فَقَالَ لَهُ الْإِمَامُ (علیه السلام) کَمْ تَجِدُ بِخُرَاسَانَ مِثْلَ هَذَا»

برادر خراسانی! مثل ایشان چند نفر شیعه در خراسان داریم که مطیع محض ما باشد؟

«فَقُلْتُ وَ اللَّهِ وَ لَا وَاحِداً»

گفتم به خدا قسم یک نفر هم نیست.

«فَقَالَ (علیه السلام) لَا وَ اللَّهِ وَ لَا وَاحِداً»

بله قسم به خدا یک نفر هم نیست.

«أَمَا إِنَّا لَا نَخْرُجُ فِی زَمَانٍ لَا نَجِدُ فِیهِ خَمْسَةً مُعَاضِدِینَ لَنَا نَحْنُ أَعْلَمُ بِالْوَقْت‏»

ما در زمانی قیام نمی کنیم که پنج نفر یار و یاور واقعی نداریم ما خودمان می دانیم چه زمانی قیام کنیم و چه زمانی ظهور کنیم.

مناقب آل أبی طالب علیهم السلام( لابن شهرآشوب)؛ نویسنده: ابن شهر آشوب مازندرانى، محمد بن على‏ (وفات مؤلف: 588 ق‏)، محقق / مصحح: ندارد، ناشر: علامه‏، قم‏ 1379 ق‏، ج4، ص237

بحار الأنوارالجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار (ط - بیروت)؛ نویسنده: مجلسى، محمد باقر بن محمد تقى، ناشر: دار إحیاء التراث العربی، محقق/ مصحح: جمعی از محققان، ج47، ص123

یک تعبیری در دعای عهد است ان شاء الله عزیزان هر روز این دعا را می خوانند، عزیزان تلاش کنند از تعقیبات شان بکاهند و دعای عهد را بعد از نماز صبح حتما بخوانند.

البته اسامی که در این دعا است اسامی خیلی سنگین است.

«اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ بِوَجْهِکَ الْکَرِیمِ، وَ بِنُورِ وَجْهِکَ الْمُنِیرِ، وَ بِمُلْکِکَ الْقَدِیمِ، یَا حَیُّ یَا قَیُّومُ، أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ الَّذِی أَشْرَقَتْ بِهِ السَّمَاوَاتُ وَ الْأَرَضُونَ، یَا حی [حَیّاً] قَبْلَ کُلِّ حَیٍّ»

کلمه حی از اسماء اعظم الهی است. حی و قیوم

«یَا حَیّاً بَعْدَ کُلِّ حَیٍّ، وَیَا حَیّاً حِینَ لَاحَیَّ، یَا مُحْیِیَ الْمَوْتىٰ، وَمُمِیتَ الْأَحْیاءِ، یَا حَیُّ لَاإِلٰهَ إِلّا أَنْتَ اللَّهُمَّ بَلِّغْ مَوْلَانَا الْإِمَامَ الْهَادِیَ الْمَهْدِیَّ، الْقَائِمَ بِأَمْرِ اللَّهِ، صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِ وَ عَلَى آبَائِهِ الطَّاهِرِینَ، فِی مَشَارِقِ الْأَرْضِ وَ مَغَارِبِهَا، وَ سَهْلِهَا وَ جَبَلِهَا، وَ بَرِّهَا وَ بَحْرِهَا، وَ عَنِّی وَ عَنْ وَالِدَیَّ وَ عَنِ الْمُؤْمِنِینَ مِنَ الصَّلَوَاتِ، زِنَةَ عَرْشِ اللَّهِ، وَ عَدَدَ کَلِمَاتِهِ، وَ مَا أَحَاطَ بِهِ عِلْمُهُ وَ أَحْصَاهُ کِتَابُهُ....»

تا آن جایی که:

اللَّهُمَّ إِنِّی أُجَدِّدُ لَهُ فِی صَبِیحَةِ هَذَا الْیَوْمِ، وَ مَا عِشْتُ بِهِ فِی أَیَّامِی عَهْداً وَ عَقْداً وَ بَیْعَةً لَهُ فِی عُنُقِی، لَا أَحُولُ عَنْهَا وَ لَا أَزُولُ»

بعد به این جا می رسد:

«اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی مِنْ أَنْصَارِهِ وَ أَعْوَانِهِ، والذَّابِّینَ عَنْهُ»

جزء مدافعین او

«والْمُسارِعِینَ إِلَیْهِ فِی قَضاءِ حَوَائِجِهِ، وَالْمُمْتَثِلِینَ لِأَوامِرِهِ»

یعنی از کسانی که بی قید و شرط اوامر حضرت را امتثال کنم

«وَالْمُحامِینَ عَنْهُ»

این فرازش جالب است:

«وَالسَّابِقِینَ إِلىٰ إِرادَتِهِ»

هرچه احساس می کنم حضرت اراده کرده است از دیگران سبقت بگیرم اگر ده نفر این جا هستند حضرت یک اراده کرده من جلوتر از همه بروم مراد حضرت را انجام بدهم

«وَالْمُسْتَشْهَدِینَ بَیْنَ یَدَیْهِ»

تا یک تعبیری دارد که:

«اللّٰهُمَّ أَرِنِی الطَّلْعَةَ الرَّشِیدَةَ، وَالْغُرَّةَ الْحَمِیدَةَ، وَاکْحُلْ [وَاکْحَلْ] ناظِرِی بِنَظْرَةٍ مِنِّی إِلَیْهِ، وَعَجِّلْ فَرَجَهُ، وَسَهِّلْ مَخْرَجَهُ، وَأَوْسِعْ مَنْهَجَهُ، وَاسْلُکْ بِی مَحَجَّتَهُ»

...خدایا من را به آن راهی وادار کن که سیره آن حضرت است

«وَأَنْفِذْ أَمْرَهُ، وَاشْدُدْ أَزْرَهُ...»

المزار الکبیر (لابن المشهدی)؛ نویسنده: ابن مشهدى، محمد بن جعفر، ناشر: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، محقق/ مصحح: قیومى اصفهانى، ص666

یا در دعای عصر جمعه است، برخی تعبیری دارند که خواندنش واجب است در آن جا هم این تعبیر آمده و خیلی تعبیر جالبی است:

«وَ ثَبِّتْنَا عَلَى مُتَابَعَتِهِ وَ اجْعَلْنَا فِی حِزْبِهِ وَ أَعْوَانِهِ وَ أَنْصَارِهِ وَ الرَّاضِینَ بِفِعْلِه‏»

...خدایا ما را از کسانی قرار بده که راضی به فعل حضرت باشیم

کمال الدین و تمام النعمة، ابن بابویه، محمد بن على‏، محقق / مصحح: غفارى، على اکبر، ج‏2، ص 513، ح 43

این خیلی مهم است انسان شعار بدهد، شعار خیلی ها می دهند، در کربلا بنا به نقلی جمعیت زیادی بودند حتی بعضی ها می گویند دو - سه هزار نفر با امام حسین کربلا آمدند ولی شب عاشورا یا روز تاسوعا دیدند از غنایم و پیروزی و حکومت امام حسین خبری نیست یکی پس از دیگری دست زن و بچه شان را گرفتند از امام حسین (سلام الله علیه) جدا شدند.

وقتی میدان خالی است ما شعار می دهیم ولی وقتی که مقام امتحان می رسد، در مقام امتحان خیلی سخت است لذا دارد:

«مَنْ سَرَّهُ أَنْ یَکُونَ مِنْ أَصْحَابِ الْقَائِمِ فَلْیَنْتَظِرْ وَ لْیَعْمَلْ بِالْوَرَعِ وَ مَحَاسِنِ الْأَخْلَاقِ وَ هُوَ مُنْتَظِرٌ فَإِنْ مَاتَ وَ قَامَ الْقَائِمُ بَعْدَهُ کَانَ لَهُ مِنَ الْأَجْرِ مِثْلُ أَجْرِ مَنْ أَدْرَکَهُ فَجِدُّوا وَ انْتَظِرُوا هَنِیئاً لَکُمْ أَیَّتُهَا الْعِصَابَةُ الْمَرْحُومَةُ.»

کسى که مایل است جزء یاران حضرت مهدى (عج) قرار گیرد، باید منتظر باشد و اعمال و رفتارش در حال انتظار با تقوا و اخلاق نیکو توأم شود....

الغیبة( للنعمانی)؛ ابن أبی زینب، محمد بن ابراهیم، محقق- مصحح: غفارى، على اکبر، ناشر: نشر صدوق، ص200

می فرماید باید هم منتظر باشد و هم ورع داشته باشد، ورع یک مرحله بالاتر از تقوا است؛ یعنی حتی از مکروهات و مشتبهات هم اجتناب کند. و اخلاق نیک، محاسن اخلاق نه، مکارم اخلاق.

جلسه بعدی ان شاء الله یادم باشد تفاوت بین محاسن اخلاق و مکارم اخلاق را خدمت عزیزان عرض می کنم که رسول اکرم می فرماید:

«بعثت لأتمم مکارم الأخلاق»

السیر الکبیر؛ اسم المؤلف: محمد بن الحسن الشیبانی الوفاة: 198هـ، دار النشر: معهد المخطوطات - القاهرة - ، الطبعة : - ، تحقیق : د. صلاح الدین المنجد، ج 1، ص 97

در این روایت، نمی فرماید: محاسن الاخلاق بلکه می فرماید: مکارم الاخلاق. ان شاء الله توضیح خواهم داد.

والسلام علیکم ورحمة الله و برکاته



Share
* نام:
* پست الکترونیکی:
* متن نظر :
  

آخرین مطالب
پربحث ترین ها
پربازدیدترین ها